मुंबईतील एलिफंटा बेटावर पावसाच्या पाण्यासाठी 1,500 वर्षे जुना टी-आकाराचा जलाशय उत्खनन करण्यात आला आहे.

पुणे: नळ आणि पाइपलाइनच्या खूप आधी, मुंबईच्या मुख्य भूमीपासून दूर असलेल्या एलिफंटा बेटावरील रहिवाशांनी एका गंभीर समस्येवर एक अत्याधुनिक उपाय शोधून काढलेला दिसतो- खडकाळ बेटावर पिण्याचे पाणी कसे साठवायचे, जिथे पावसाचा बराचसा भाग समुद्रात वाहून जातो.बेटावर नव्याने उत्खनन केलेला 1,500 वर्षे जुना जलाशय त्या कल्पकतेची दुर्मिळ झलक देतो. भारतीय पुरातत्व सर्वेक्षण (ASI) च्या नेतृत्वाखाली सुरू असलेल्या उत्खननात उत्तरेकडे लंबवत पायरी विस्तारित एक आयताकृती जलाशय आढळून आला आहे, ज्याने टी-आकाराची पायरी असलेली टाकी तयार केली आहे. बेटाच्या पूर्वेकडील मोराबंदर येथे स्थित, उत्खननाचे उद्दिष्ट बेटावरील पूर्वीच्या वस्त्यांचे कालक्रम आणि स्वरूप स्थापित करणे आहे.ASI चे अधीक्षक पुरातत्वशास्त्रज्ञ अभिजित आंबेकर यांनी या संरचनेचे वर्णन साइटवरील सर्वात लक्षणीय शोधांपैकी एक म्हणून केले. “या संरचनेची लांबी सुमारे 14.7m आहे, रुंदी 6.7m आणि 10.8m एक T-आकार तयार करते. उत्खनन आतापर्यंत 5m खोलीपर्यंत पोहोचले आहे, बेटावरील नसलेल्या दगडी ब्लॉक्सचा वापर करून बांधलेल्या 20 पायऱ्या उघडकीस आल्या आहेत,” तो म्हणाला.एलिफंटाच्या प्रसिद्ध रॉक-कट आर्किटेक्चरच्या विपरीत, हा जलाशय एक बांधलेली रचना आहे. बेटावरील पूर्वीचे टाके पाणी साठविण्यासाठी खडकात कोरलेले असताना, हे जलस्रोतांचे व्यवस्थापन करण्यासाठी जाणीवपूर्वक तयार केलेल्या प्रणालीचे प्रतिनिधित्व करते. तज्ज्ञांनी सांगितले की, या शोधाने मान्सूनचा जोरदार पाऊस असूनही बेटावर पाण्याच्या उपलब्धतेची आव्हाने अधोरेखित केली आहेत.एलिफंटाच्या खडकाळ भूभागामुळे, बहुतेक पावसाचे पाणी लवकर समुद्रात वाहून जाते, ज्यामुळे भूजल पुनर्भरण मर्यादित होते. आंबेकर म्हणाले, “पावसाळ्याच्या महिन्यांनंतर पाणीटंचाईचा सामना करणाऱ्या बेटावर, पिण्याच्या पाण्याचा सुरळीत पुरवठा सुनिश्चित करण्यासाठी अशा संरचना आवश्यक असत्या.”या संरचनेचे पारंपारिक ‘कुंड’ म्हणून वर्गीकरण केले जाऊ शकत नाही कारण ती मंदिराशी संलग्न नाही किंवा मंदिराच्या संकुलात आहे. “त्याऐवजी, ते गुजरात आणि राजस्थानमध्ये पाहिल्या गेलेल्या सुरुवातीच्या स्टेपवेल फॉर्मेशनशी साम्य आहे, जिथे पायऱ्या मध्यवर्ती पाण्याच्या टाकीकडे जातात. हे स्वरूप 7 व्या शतकाच्या आसपास उद्भवले आहे असे मानले जाते आणि एलिफंटाची रचना एखाद्या बेटाच्या सेटिंगशी जुळवून घेतलेल्या प्रादेशिक प्रकाराचे प्रतिनिधित्व करू शकते,” आंबेकर पुढे म्हणाले.एलिफंटाला आंतरराष्ट्रीय स्तरावर त्याच्या दगड-कापलेल्या लेण्यांसाठी ओळखले जाते, तरीही विद्वानांनी दीर्घकाळ वादविवाद केला आहे की अशा लहान, भरती-प्रभावित बेटाची निवड मुख्य भूभागाऐवजी मोठ्या प्रमाणात धार्मिक आणि स्थापत्य क्रियाकलापांसाठी का केली गेली. पश्चिम भारतातील रॉक-कट स्मारकांचे विस्तृत संदर्भ काही संकेत देतात. बौद्ध, ब्राह्मणी आणि जैन परंपरांशी संबंधित अशा 900 हून अधिक स्थळांपैकी सुमारे 130 मुंबईजवळील बेटांवर आहेत, ज्यात एलिफंटा आणि सालसेट यांचा समावेश आहे.“बेटांवरील गुहांचे हे क्लस्टरिंग आनुषंगिक नाही; अशा साइट्स तीव्र हालचाली, देवाणघेवाण आणि संरक्षणाच्या क्षेत्रांमध्ये आढळतात. संपूर्ण पश्चिम भारतामध्ये, लेणी केवळ धार्मिक स्थानेच नव्हे तर व्यापारी नेटवर्कमध्ये एम्बेड केलेल्या संस्थात्मक नोड्स म्हणून देखील कार्य करतात,” आंबेकर म्हणाले.पुरावा मर्कंटाइल नेटवर्क सिद्धांताला समर्थन देतोपुरातत्वशास्त्रज्ञांनी इंडो-मेडिटेरेनियन ॲम्फोरा शेर्ड्स, इतर आयात केलेल्या सिरेमिक आणि काचेसह जप्त केले आहेत, जे लांब-अंतराच्या व्यापार नेटवर्कमध्ये सहभाग दर्शवतात.उत्खननात 3,000 हून अधिक कुंड्या मिळाले आहेत, ज्यात मेसोपोटेमियन मूळच्या टॉर्पेडो जारचे तुकडे आणि भूमध्य प्रदेशातील ॲम्फोरे यांचा समावेश आहे.या जहाजांचा वापर प्राचीन सागरी व्यापारात वाइन, तेल आणि फिश सॉस यांसारख्या वस्तूंची वाहतूक करण्यासाठी केला जात असे.भूमध्यसागरीय ॲम्फोरा हे सुरुवातीच्या ऐतिहासिक कालखंडापासून प्रचलित असताना, टॉर्पेडो जार – लांबलचक, हँडल-लेस फॉर्म बिटुमेनसह रेखाटलेले – नंतर उदयास आले असे मानले जाते, 2 र्या किंवा 3 व्या शतकाच्या आसपास, आखाती आणि हिंदी महासागर ओलांडून मोठ्या प्रमाणात वाहतूक सुलभ करते.अकरा नाणी – सहा तांबे आणि पाच शिसे – देखील घटनास्थळावरून जप्त करण्यात आले आहेतकोट तीन तांब्याची नाणी कलाचुरी राजघराण्यातील कृष्णराजाची आहेत. ही ओळख समोरच्या बाजूला उजवीकडे तोंड करून बसलेल्या बैलाच्या चित्रणावर आधारित आहे आणि मण्यांच्या सीमेमध्ये मंदिराच्या चिन्हासह, उलट बाजूस “श्री कृष्णराज” या आख्यायिकेवर आधारित आहे.अभिजित दांडेकर I संशोधक, डेक्कन कॉलेज पोस्ट-ग्रॅज्युएट रिसर्च इन्स्टिट्यूट